Тэр намайг анх хараад нэрээр минь дуудаагүй. Харин илүү аймшигтай зүйл хэлсэн. “Чи энэ удаа арай эрт иржээ.” Би алхахаа зогсоосон. Кофе шопын хаалга араас зөөлөн хаагдаж, гаднах борооны чимээ дотор намжсан мэт санагдав. Би түүнийг танихгүй. Гэхдээ тэр… намайг хүлээж байсан. “Уучлаарай?” гэж би эргэлзэн асуухад тэр инээмсэглэсэнгүй. “Өмнөх удаа чи 7 минут хоцорсон,” гэж тэр тайван хэлэв. Цээж дотор хүйт даах шиг болов. “Бид танил биш,” гэж би аль болох энгийн хэлэхийг хичээсэн ч хоолой минь үл ялиг чичирч байлаа. Тэр толгойгоо үл ялиг гилжийлгэн, намайг анх удаа харж байгаа хүн шиг биш, харин мартаж орхисон зүйлээ эргүүлж санах гэж байгаа мэт ширтэв. “Чи дандаа ингэж эхэлдэг,” гэж тэр аяархан хэлэв. Би инээх гэж оролдсон. Бүтсэнгүй. “Ямар эхлэл?” “Намайг танихгүй гэж хэлдэг хэсэг.” Гадаа бороо улам ширүүсч, цонхны шил даган урсах дуслууд гэрлийн доор гялтганаж байлаа. Доторх хүмүүс өөрсдийн ертөнцдөө живж, бидний хооронд болж байгаа яриаг анзаарахгүй мэт. Харин надад… энэ бүх зүйл хэт төвөгтэй болж эхэлсэн. “Та намайг андуурч байна,” гэж би хэлээд буцах гэж эргэхэд— “Хэрвээ чи одоо гарвал,” гэж тэр зөөлөн дуугаар хэлэв, “өнөө шөнө 02:17-д чи үхнэ.” Алхам минь газар наалдсан мэт зогсов. Чимээгүй. Би удаан эргэж харлаа. Тэр хөдөлгөөнгүй, тайван сууж байлаа. Яг л энэ үгийг хэлэх нь жирийн зүйл мэт. “Та…
юу гээд байна?” “Чи яг сонссоноо,” гэж тэр хариулав. Зүрхний цохилт минь огцом нэмэгдэж, бодол минь эмх замбараагүй болов. “Энэ бол хэтэрхий тэнэг тоглоом байна,” гэж би хэлэхэд тэр толгой сэгсэрсэн. “Хэрвээ тоглоом байсан бол… чи аль хэдийн гарчихсан байх байсан.” Тэр зөв байлаа. Би яагаад явж чадахгүй байгаа юм бэ? Түүний харц… намайг барьж байсан. Би өөрийн мэдэлгүй буцаад нэг алхам дөхөж очоод, ширээний эсрэг талын сандалд суучихсан. Тэр бага зэрэг амьсгаа авсан мэт санагдсан. “Сайн байна,” гэж тэр шивнэв. “Энэ удаа бидэнд боломж байна.” “Юунд?” “Алдаагаа засахад.” “Ямар алдаа?” Тэр шууд хариулсангүй. Харин ширээн дээрх кофены аягыг зөөлөн эргүүлж, хөөсийг нь ажиглангаа: “Чи шөнө гэрэл асаалттай унтдаг,” гэж гэнэт хэлэв. Би хөшсөн мэт болов. “Чи хаалгаа түгжээгүй байвал сэрдэг.” “…” “Чи цонх руу харахаас зайлсхийдэг.” Миний гар хүйт даав. “Чи… намайг дагаж байсан уу?” гэж би арай ядан асуув. Тэр толгой сэгсэрсэн. “Үгүй.” Тэр бага зэрэг ойртож: “Би чамайг хэзээ ч орхиогүй.” Тэр өгүүлбэр миний дотор хүнд унасан. Би босох гэж оролдсон ч энэ удаа ч бас чадаагүй. Яагаад гэдгээ мэдэхгүй. Айдас байсан. Гэхдээ түүнээс илүү… мэдэхийг хүссэн сониуч зан. “Чи яг хэн бэ?” гэж би асуув. Тэр хэсэг дуугүй байснаа, нүдээ надаас салгалгүй: “Чи намайг нэрлэсэн,” гэж хэлэв. “Хэзээ?” “Чи намайг мартах бүрдээ.” Миний толгойд бүдэгхэн, баригдашгүй мэдрэмж хөдлөв. Яг л… би энэ яриаг өмнө нь сонсож байсан мэт. Гэхдээ хаана? Яаж? Гэнэт утас минь чичирлээ. Unknown number. Дэлгэц гэрэлтэхэд зүрх минь хүчтэй дэлсэв. Би хараад л зогссон. Тэр инээмсэглэсэнгүй. “Аваарай.” “Хэн бэ?” “Чи.” Гар минь өөрийн эрхгүй хөдөлж, дуудлагыг авлаа. Чимээгүй. Дараа нь— “…битгий итгэ.” Тэр хоолой минийх байсан. Миний амьсгаа тасрав. “Сайн сонс,” гэж нөгөө тал үргэлжлүүлэв. “Тэр чамд бүгдийг мэддэг гэж хэлнэ. Гэхдээ тэр зөвхөн… давтагддаг хэсгийг л мэддэг.” Би удаан эргэж, түүнийг харлаа. Тэр хөдөлгөөнгүй, тайван ширтсээр. Яг л энэ яриаг урьдчилан мэдэж байсан хүн шиг. “Чи утсаа таслахгүй бол,” гэж тэр намуухан хэлэв, “энэ удаа бид амжихгүй.” “Юунд?” гэж би шивнэхэд— утасны нөгөө талаас миний хоолой гэнэт чангарч: “ТЭР ЧАМАЙГ ДАХИАД АЛНА—” Дуудлага тасарлаа. Кофе шоп хэвийн. Хүмүүс инээлдэж, аяга таваг жингэнэнэ. Гэхдээ миний дотор… бүх зүйл өөрчлөгдсөн. “Чи сонссон,” гэж тэр аяархан хэлэв. Би толгой дохисонгүй. Чадахгүй байсан. “Одоо чи ойлгож эхэлж байна,” гэж тэр үргэлжлүүлэв. “Энэ бол анхны удаа биш.” “Юу?” “Чи энэ өдрийг олон удаа амьдарсан.” Цаг зогссон мэт. “Худлаа,” гэж би шивнэхэд тэр толгой сэгсэрсэн. “Хэрвээ худлаа байсан бол чи одоо аль хэдийн явчихсан байх байсан.” Би хөдөлж чадахгүй байлаа. “02:17,” гэж тэр цаг руу харан хэлэв, “тэр мөчид чи үргэлж алдаа гаргадаг.” “Ямар алдаа?” Тэр энэ удаа шууд хариулсангүй. Харин над руу удаан ширтэж, аажуухан ойртож: “Чи буруу хүнд итгэдэг.” Зүрх минь хүчтэй дэлсэв. “Буруу хүн нь хэн юм?” Тэр инээмсэглэсэн. Гэхдээ тэр инээмсэглэл… анхныхаасаа өөр байсан. Илүү хүйтэн. Илүү итгэлтэй. “Энэ удаа чи өөрөө шийднэ,” гэж тэр шивнэлээ. Би юу ч хэлж чадсангүй. Гэхдээ нэг зүйл тодорхой байлаа— 02:17 ойртож байсан. Мөн… энэ удаа ч гэсэн би буруу сонголт хийх гэж байгаа мэт санагдаж байлаа.
🔒 Үргэлжлүүлэн унших
