Тэр дэлгүүр гудамжинд байгааг би урьд нь хэзээ ч анзаараагүй. Гэхдээ тэр өдөр хаалган дээрх бичиг надад шууд харагдсан. “Дурсамж худалдаж авна. Үнэ тохиролцоно.” Би зогссон. Инээх гээд больсон. Ийм юм байдаг гэж үү? Гэхдээ хаалга өөрөө нээгдсэн. Дотор нь нам гүм, дулаахан үнэртэй байлаа. Хаа сайгүй жижиг шилэн савнууд эгнээтэй. Зарим нь тунгалаг, зарим нь бүдэг манантай, зарим нь бүр өнгөтэй. “Анх удаа ирж байна уу?” гэж хэн нэгэн асуув. Би цочин эргэхэд, ширээний ард сууж байсан эмэгтэй намайг ажиглаж байлаа. Түүний инээмсэглэл хэт тайван, бараг… хэтэрхий мэддэг мэт. “Энэ… ямар газар вэ?” гэж би асуув. Тэр гараа сунган нэг жижиг шил авч ирэв. Дотор нь цайвар алтлаг өнгө аажуухан хөдөлж байлаа. “Хүмүүсийн дурсамж,” гэж тэр хэлэв. “Зарим нь мартахыг хүсдэг. Зарим нь… дахин мэдрэхийг.” Би ойртож харлаа. Шилний доторх зүйл амьсгалж байгаа мэт, хөнгөн долгиолж байв. “Худлаа юм шиг сонсогдож байна,” гэж би хэлэхэд тэр инээмсэглэсэнгүй. “Тэгвэл чи яагаад орж ирсэн юм?” Би хариулж чадсангүй. Яагаад гэдгээ мэдэхгүй. Гэхдээ нэг зүйл намайг татсан. “Чи юу мартахыг хүсэж байна?” гэж тэр шууд
асуув. Би толгой сэгсэрсэн. “Юу ч биш.” Тэр удаан ширтээд, “Хүмүүс ингэж хэлдэг,” гэж аяархан хэлэв. “Гэхдээ хэн ч хоосон орж ирдэггүй.” Тэр ширээн доороос жижиг хар дэвтэр гаргаж, ямар нэгэн нэрс харж эхлэв. “Чи өмнө нь ирж байсан,” гэж гэнэт хэлэв. Зүрх минь нэг алгасав. “Үгүй.” Тэр дэвтрээ над руу эргүүлэв. Тэнд… миний гарын үсэг байлаа. Огноо — яг 3 сарын өмнө. Би гараа татаж, “Энэ боломжгүй,” гэж шивнэлээ. Тэр намуухан: “Чи тэр үед өөр зүйл хүссэн,” гэж хэлэв. “Юу?” Тэр хэсэг чимээгүй байснаа, надаас харцаа салгалгүй: “Чи нэг хүнийг мартахыг хүссэн.” Зүрх өвдсөн мэт болов. “Хэнийг?” Тэр шууд хариулсангүй. Оронд нь арын тавиур руу очиж, олон шилний дундаас нэгийг гаргаж ирэв. Энэ удаа шил доторх өнгө… гүн улаан байлаа. Бараг цохилж байгаа мэт. “Энэ чинийх,” гэж тэр хэлэв. Би гар сунгах гэж байснаа зогсов. Яагаад ч юм… айсан. “Би юу ч санахгүй байна.” “Учир нь чи аль хэдийн зарсан,” гэж тэр тайвнаар хэлэв. Өрөөний агаар хүндэрч, чимээ алга болсон мэт. “Яагаад?” Тэр над руу алхаж ирээд, шилээ миний өмнө тавив. “Учир нь чи тэр хүнийг хайрласаар байсан.” Миний хоолой зангирлаа. “Тэгээд?” “Тэр чамайг танихаа больсон.” Цээж дотор хоосон зай үүсэх шиг болов. Яагаад гэдгийг би ойлгохгүй. Гэхдээ өвдөж байсан. Хэт бодит. “Тэгээд би…?” “Чи тэр мэдрэмжийг тэсэж чадаагүй.” Тэр шил рүү дохив. “Тиймээс чи түүнийг мартахыг сонгосон.” Би ширтсээр. Тэр доторх улаан өнгө улам хүчтэй хөдөлж байлаа. Яг л… зүрх. “Хэрвээ би буцааж авбал яах вэ?” гэж би асуув. Тэр энэ удаа инээмсэглэв. Гэхдээ тэр инээмсэглэлд анхааруулга байлаа. “Чи бүгдийг санана.” “Тэгээд?” “Тэр чамайг яагаад орхисныг ч.” Гар минь чичирч байлаа. “Би шийдэж чадна.” Тэр толгой сэгсэрсэн. “Хүмүүс ингэж боддог.” “Тэгвэл юу болдог юм?” Тэр над руу бага зэрэг ойртож, бараг шивнэх шахам: “Тэд дахин зардаг.” Чимээгүй. Би шил рүү гараа сунгалаа. Хүрэхийн өмнө— “Нэг зүйл хэлэх ёстой,” гэж тэр хэлэв. Би зогсов. “Чи энэ дурсамжийг өмнө нь буцааж авч байсан.” Зүрх минь огцом дэлсэв. “Юу?” “Тэгээд… дахин зарсан.” Миний гар агаарт гацав. “Яагаад?” Тэр удаан над руу ширтсээр: “Учир нь энэ удаа чи илүү ихийг олж мэдсэн.” “Юуг?” Тэр амьсгаа авч: “Тэр чамайг огт орхиогүй.” Би хөшсөн. “Тэгвэл?” Түүний харц гүнзгийрч, бараг харанхуй болов. “Чи өөрөө явсан.” Амьсгаа минь тасрав. “Үгүй…” “Тэгээд энэ удаа,” гэж тэр үргэлжлүүлэв, “чи яагаад явснаа мэдэх гэж байна.” Шилэн доторх улаан өнгө хүчтэй цохилж эхлэв. Бараг миний зүрхтэй зэрэгцэн. “Чи бэлэн үү?” гэж тэр асуув. Би юу ч хэлсэнгүй. Гэхдээ гар минь… аль хэдийн шилэнд хүрсэн байлаа.
🔒 Үргэлжлүүлэн унших
