Шөнө дунд өнгөрч байхад хотын гэрлүүд нэг нэгээрээ унтарч, харин зарим нь улам тодорч харагддаг. Хүн бүр унтаж амрах ёстой тэр цагт зарим хүний амьдрал л жинхэнэ эхэлдэг юм шиг санагдана. Тэр шөнө Болд анх удаа өөрийгөө амьд биш мэт мэдэрсэн. Гудамжны гэрэл доор бороо зөөлөн шивэрч, асфальтан дээр унасан дуслууд хотын гэрлийг буталж, олон жижиг од мэт гялалзуулна. Болд гартаа барьсан хуучин хар цүнхээ чанга атгаж, алхах бүртээ арагш харна. Хэн нэгэн дагаж байгаа мэт мэдрэмж салдаггүй. Гэхдээ үнэндээ түүнийг хэн ч дагаагүй. Эсвэл… тэр өөрөө өөрийгөө дагаж явсан юм болов уу? Болд урьд нь ийм хүн байгаагүй. Тэр бол энгийн л нэг программист. Өглөө оффис руугаа явж, орой буцаж ирдэг, амралтын өдрүүдэд кофе уунгаа код бичдэг, хааяа найзуудтайгаа уулздаг. Амьдрал нь уйтгартай ч гэлээ аюулгүй, ойлгомжтой, тайван байсан. Гэвч бүх зүйл нэг имэйлээс эхэлсэн. “Та сонгогдлоо.” Тэр өдөр Болд шөнө дунд хүртэл ажиллаж суусан. Ядарсан нүдээрээ дэлгэц ширтэж байтал тэр имэйл гарч ирсэн. Илгээгч нь тодорхойгүй. Гарчиг нь ердөө хоёрхон үг. “Та сонгогдлоо.” Эхэндээ спам гэж бодсон. Устгах гэж байсан ч ямар нэгэн үл мэдэгдэх сониуч зан түүнийг нээхэд хүргэсэн. Дотор нь нэг л өгүүлбэр байв: “Хэрвээ чи амьдралынхаа жинхэнэ үнэнийг мэдэхийг хүсвэл маргааш орой 23:17-д Хуучин вокзалын арын гудамжинд ир.” Доор нь ямар ч гарын үсэг, тайлбар, холбоо барих зүйл
Энэ story хамгийн их уншигдаж байна 🔥
байсангүй. Болд инээсэн. “Хүүхдийн тоглоом байна” гэж бодсон. Гэвч тэр шөнө унтаж чадсангүй. Яагаад гэвэл тэр дотор нь нэг зүйл хөдөлсөн—тэр өөрөө ч ойлгохгүй нэгэн дуу хоолой: “Чи очих ёстой.” Маргааш нь Болд бүтэн өдөр тэр имэйлийг бодож өнгөрөөсөн. Ажилдаа төвлөрч чадахгүй, гар нь алдаа гаргана. Орой болоход тэр өөрийгөө инээдтэй гэж бодож байсан ч… 23:16-д тэр аль хэдийн вокзалын ард зогсож байлаа. Хүйтэн салхи үлээж, орхигдсон барилгуудын сүүдэр газар дээр урт сунаж харагдана. Хүн бараг байхгүй. Ганц нэг нохой хол хуцаж, төмөр хаалга салхинд шаржигнана. 23:17. Яг цагтаа. Араас нь хоолой сонсогдов. — Чи иржээ. Болд эргэж харав. Хар пальтотой, нас тодорхойгүй нэгэн эр зогсож байв. Нүд нь гүн, бараг хоосон мэт. — Та…? — Чи асуух хэрэггүй. Харин сонс. Тэр хүн Болд руу ойртож ирээд, цүнхийг нь заав. — Тэрийг аваад яв. Нээж болохгүй. Хэрвээ нээвэл чи хэзээ ч буцаж чадахгүй. — Би ойлгохгүй байна… — Ойлгох шаардлагагүй. Зөвхөн хий. Тэгээд тэр хүн Болдын гарт хар цүнх атгуулсан. Яг одоо Болдын барьж яваа тэр цүнх. — Үүнийг хэнд өгөх юм бэ? — Чи өөрөө мэднэ. — Би мэдэхгүй! — Чи мэднэ. Тэр хүн инээмсэглэсэн. Тэр инээмсэглэлд ямар нэгэн хүйтэн, аймшигтай зүйл байсан. — Хэрвээ чи үүнийг хийхгүй бол… чи аль хэдийн оройтсон. Тэр үгийг хэлээд тэр хүн эргэж харан алхсаар харанхуйд уусан алга болсон. Түүнээс хойш Болдын амьдрал өөрчлөгдсөн. Эхэндээ тэр бүхнийг мартчихъя гэж бодсон. Гэвч чадаагүй. Учир нь тэр цүнх… Тэр цүнх түүний өрөөнд өөрөө ирсэн. Тэр шөнө Болд гэртээ ирээд хаалгаа түгжиж, бүх гэрлийг асаагаад суусан. Цүнхийг ширээн дээр тавьсан ч хүрч зүрхэлсэнгүй. “Нээж болохгүй.” Тэр үг толгойд нь дахин дахин давтагдана. Гэвч хүн хориглосон зүйлд хамгийн их татагддаг. Болд цүнх рүү гараа сунгав. Тэгээд… Гэнэт гар утас нь дуугарлаа. Танихгүй дугаар. — Сайн уу, Болд. Дуу нь яг тэр хүн. — Та… хаана байна? — Чи нээх гэж байсан. Болд гар нь чичирч, цүнхнээс холдов. — Чи хараахан бэлэн биш. — Энэ юу юм бэ? Та надаас юу хүсээд байна? — Би чамаас юу ч хүсээгүй. Чи өөрөө сонгосон. — Би юу ч сонгоогүй! — Тэгвэл маргааш өглөө чи яагаад сэрэхийг хүсэхгүй байгаа вэ? Тэр үг Болдын зүрхийг базав. Яагаад гэвэл… тэр үнэн байсан. Сүүлийн үед тэр өглөө сэрэхийг хүсэхээ больсон байсан. Амьдрал нь утгагүй, хоосон, давтагдсан… яг л код шиг. — Чи өөрийгөө алдахгүйн тулд энэ цүнхийг хүргэх ёстой. — Хэнд? — Өөртөө. Дуудлага тасрав. Тэр цагаас хойш Болд өөрийгөө танихаа больсон. Гудамжаар алхахдаа өөрийгөө гаднаас нь харж байгаа мэт мэдрэмж төрнө. Толинд харахад өөр хүнийг харж байгаа юм шиг. Хамгийн аймшигтай нь— Тэр цүнх хүндэрч эхэлсэн. Эхэндээ зүгээр л хоосон мэт байсан. Харин одоо дотор нь ямар нэгэн зүйл хөдөлж байгаа юм шиг. Шөнө унтахад тэр цүнхнээс зөөлөн тогших чимээ гарна. “Нээ…” “Надад хар…” “Чи аль хэдийн мэдэж байгаа…” Болд чихээ дарж, орныхоо буланд суун чичирнэ. Гэвч тэр чимээ түүний толгойд байсан. Нэг өдөр тэр шийдвэр гаргав. “Би дуусгана.” Тэр цүнхийг авч, анх уулзсан газар руугаа явлаа. Бороо дахин орж байв. Яг л тэр шөнө шиг. Тэр зогсож, гүнзгий амьсгаа авлаа. — Би хэнд өгөх ёстой вэ? Хариу алга. Салхи л үлээнэ. Гэтэл… Тэр өөрийгөө харав. Яг урд нь. Түүнтэй адилхан, ижил хувцастай, ижил царайтай нэгэн зогсож байв. — Чи иржээ. Болд хөшиж орхив. — Энэ… юу вэ? — Чи өөрөө. — Боломжгүй! — Боломжтой. Учир нь чи аль хэдийн хоёр хуваагдсан. — Би ойлгохгүй байна… — Чи амьдралдаа залхсан. Өөрийгөө алга болгохыг хүссэн. Тэгээд чи намайг бүтээсэн. — Үгүй… — Би бол чиний хүссэн “шинэ хувилбар”. Харин чи бол хуучин. Тэр “өөр Болд” гараа сунгав. — Цүнхийг өг. Болд ухарлаа. — Хэрвээ өгвөл яах вэ? — Би чиний оронд амьдарна. Чи амарна. — Харин өгвөл? — Чи алга болно. Чимээгүй. Бороо л дусална. Болд цүнхийг чанга атгав. Амьдрал нь нүднийх нь өмнө жирэлзэн өнгөрөв. Энгийн, уйтгартай, гэхдээ… Тэр амьдрал түүнийх байсан. — Би… амьд үлдмээр байна. Тэр үгийг хэлэхэд дотор нь ямар нэгэн зүйл тасрав. “Өөр Болд” инээмсэглэв. — Хэт оройтсон. Тэр гэнэт ойртож ирээд цүнхийг булаахыг оролдов. Болд бүх хүчээрээ барьж, хашхирлаа. — ҮГҮЙ! Тэр агшинд цүнх задрав. Дотор нь… Хоосон байсан. Гэхдээ тэр хоосон зайнаас гэрэл гарч ирэв. Дулаан, зөөлөн, танил гэрэл. Тэр гэрэл Болдыг бүрхэж, “өөр Болд”-ыг түлхэж эхлэв. — Энэ юу вэ?! — Энэ… чи. Гэрэл улам тодров. “Өөр Болд” аажмаар сарниж, салхинд хийсэх утаа шиг алга болов. — Чи… намайг устгаж чадахгүй… — Би чамайг устгахгүй. Болд нүдээ аниад хэлэв. — Би чамайг хүлээн зөвшөөрнө. Гэрэл намдав. Чимээгүй. Бороо зогссон байв. Болд ганцаараа зогсож байлаа. Гартаа хоосон цүнх. Гэхдээ дотор нь… хөнгөн байв. Тэр анх удаа гүнзгий амьсгаа авлаа. Хотын гэрлүүд алсад анивчиж, шөнө дуусах дөхжээ. Тэр алхаж эхлэв. Хаашаа гэдгээ мэдэхгүй ч… Энэ удаа тэр өөрөө шийдэж байсан. Хэд хоногийн дараа Болд өглөө сэрлээ. Нарны гэрэл цонхоор тусаж, өрөөг нь дулаацуулна. Тэр орноосоо босож, толь руу харав. Тэнд… Зүгээр л өөрийгөө харсан. Ямар ч хоёрдмол байдалгүй. Ямар ч сүүдэргүй. Гэхдээ… Нүдэнд нь нэг шинэ зүйл байв. Айдас биш. Хоосон биш. Харин… Сонголт. Зарим шөнө Болд гудамжаар алхахдаа нэг зүйл анзаардаг. Зарим хүмүүс сүүдэртэйгээ хэт адилхан харагддаг. Зарим нь бүр… Сүүдрээсээ зугтаж явдаг. Тэр үед Болд зөөлөн инээмсэглээд, дотроо хэлдэг: “Цүнхийг нээхгүй байх тийм ч амар биш шүү.” Гэхдээ заримдаа— Нээх хэрэгтэй байдаг.
Үргэлжлэлийг уншихын тулд unlock хийнэ үү
Төлөөд шууд уншиж эхлээрэй
30 секундэд unlock болно
Төлбөр QPay серверээр баталгаажна. Төлсний дараа хуудас автоматаар нээгдэнэ.
