Бүгд буруу ойлгож байсан

Намрын шаргал нар уулын толгой дээгүүр алгуурхан ташиж, тэртээх хөх хөвчөөс эх авсан зэвэргэн салхи хөндий уруудан исгэрэхдээ модод бүхний навчийг нэг нэгээр нь хайр найргүй тасдан одох атал, тосгоны захад орших хуучин дүнзэн байшингийн цонхны цаана өвгөн Содном, насаараа хураасан дурсамжийнхаа шарласан хуудсуудыг сэтгэлдээ нэг нэгээр нь эргүүлэн, гадаах ертөнцийн хөл үймээнээс тасарсан мэт гүн бодолд автан сууна. Түүнийг тосгоныхон "амьддаа тамд унасан амьтан" хэмээн хоорондоо шивнэлдэж, хааяа нэг гудамжаар зөрөхдөө нүднийх нь булангаар жигшин харц шидэж, залуу халуун насандаа хамтдаа тоглож өссөн үеийнхэн нь хүртэл нүүр буруулж орхисон нь ердөө л гучин жилийн өмнөх тэрхүү нэгэн аймшигт шөнө тохиолдсон үйл явдлыг өөр өөрсдийнхөөрөө тайлбарлаж, үнэний туйл хэмээн эндүүрснээс үүдэлтэй билээ. Тухайн үед тосгоныхон Содномыг өөрийн төрсөн ахынхаа амийг бүрэлгэж, улмаар эцэг эхээс өвлөгдөн ирсэн үнэт бурхан тахилыг нь хулгайлан авч одсон хэмээн итгэж, шүүх цагдаадаа тулаагүй ч сэтгэл зүрхнийхээ гүнд түүнийг хэдийнэ яллаад орхисон бөгөөд Содном ч энэ бүх гүтгэлэг, доромжлолыг үгийн хариугүй дуугүй хүлээн авч, өнөөдрийг хүртэл ганцаардлын хатуу хүрээн дотор өөрийгөө цоожлон амьдарсаар ирсэн нь уншигч таны сэтгэлд нэгийг бодогдуулж магадгүй юм. Гэвч үнэн хэрэгтээ тэрхүү харанхуй шөнө, цасан шуурга ханаран исгэрч, байгаль эх өөрөө хүртэл хилэгнэн байх үед Содном ахынхаа үйлдсэн нүглийг нуухын тулд, түүний үр хүүхэд, хань ижлийг нь бусдын өмнө нүүр бардам амьдраасай гэсэндээ бүх бурууг өөр дээрээ үүрч, өөрийнхөө амьдралыг золиослон байж тэрхүү нууцыг зүрхнийхээ гүнд хадгалсаар ирсэн гэдгийг хэн ч тааварласангүй. Өвгөн Содном чичирсэн гараараа хуучин модон шүүгээнийхээ ёроолоос нэгэн жижигхэн, модон хайрцаг гарган ирэхэд, түүний доторх зүйлс нь олон жилийн өмнөх тоос шороонд дарагдсан ч Содномын хувьд бол өчигдөрхөн болсон мэт тодхон санагдах бөгөөд хайрцагны тагийг нээх төдийд хуучирсан цаасны эхүүн үнэр, хатсан цэцгийн дэлбээний бүдэгхэн анхилуун үнэртэй холилдон сэнхийхэд тэрээр гүнзгий амьсгаа авч, өөрийн эрхгүй нүдээ анив. Тэрхүү хайрцаг дотор тосгоныхон "хулгайлагдсан" хэмээн цуурхаж байсан бурхан тахил биш, харин түүний ахын бичсэн сүүлчийн захидал, басхүү ахынх нь үйлдсэн хэргийн цорын ганц гэрч болох цусанд будагдсан алчуур хадгалагдаж байх бөгөөд энэ бүхнийг дэлгэсэн бол Содном өнөөдөр магадгүй нэр төртэй, үр хүүхдээрээ хүрээлүүлсэн амар жимэр нэгэн байх байсан ч тэрээр өөрийнхөө аз жаргалыг бусдын төлөө, ялангуяа цусан төрлийнхөө төлөө золиослохыг илүүд үзсэн юм. Цонхны цаана тосгоны залуус инээлдэж, шинээр баригдаж буй соёлын төвийн шавыг тавьж буй тухай яриа нь бүдэг бадаг сонстох бөгөөд тэдний хэн нь ч энэ навсгар байшинд суух өвгөн тэдний амгалан тайван байдлын төлөө ямар их үнэ төлсөнийг мэдэхгүй, магадгүй мэдэхийг ч хүсэхгүй байгаа нь хүний ертөнцийн нэгэн гашуун жам гэлтэй. Содном өвгөн хайрцагнаасаа ахынхаа бичсэн тэрхүү хуучирч шарласан захидлыг гарган ирэхэд, цаасны ирмэг нь элэгдэж, бичиг нь зарим газраа бүдгэрсэн байх атал тэрээр үг бүрийг нь цээжээрээ мэддэг тул унших ч шаардлагагүй, зүгээр л тэрхүү цаасанд хүрэх төдийд ахынх нь гэмшсэн хоолой чихэнд нь сонстож, "Миний дүү, намайг уучлаарай" хэмээн хэлэх шиг болоход түүний үрчлээтсэн хацрыг даган нулимс алгуурхан бөмбөрнө. Намрын сэрүүн салхи байшингийн булан тохойгоор орж, зууханд асч буй гал алгуурхан бөхөж эхлэхэд өвгөн Содномд энэ бүхэн тийм ч чухал биш санагдаж, тэрээр зөвхөн өөрийнхөө дотоод ертөнцөд, тэрхүү гучин жилийн өмнөх шөнө рүү дахин нэг удаа зорчиж, ахтайгаа хамт голын эрэг дээр сууж байсан тэрхүү жаргалтай мөчүүдээ дурсан, магадгүй энэ хорвоо дээр хэн нэгнийг бүгд буруу ойлгож байх нь, тэр хүн өөрөө үнэнийг мэдэж, сэтгэл нь ариун байгаа цагт тийм ч аймшигтай зүйл биш гэдгийг ухаарах мэт болов. Түүнийг ийнхүү сууж байтал гэнэт үүдний хаалга зөөлөн тогших чимээ гарч, өвгөн Содном цочсондоо хайрцагныхаа тагийг яаран хаах бөгөөд гадаах салхины исгэрээ, моддын шаржигнах чимээ дунд энэхүү хаалга тогших чимээ нь түүний олон жилийн ганцаардлыг эвдэж, магадгүй тэрхүү "буруу ойлголтын" төгсгөл ирж буйг зөгнөх мэт сэтгэлд нь өвөрмөц мэдрэмж төрүүлж байлаа. Бүх зүйл эхнээсээ л буруу байсан гэдгийг Содном өөрөө мэддэг байсан ч тэрээр тэрхүү "бурууг" залруулахын тулд хэтэрхий оройтсон уу, эсвэл үүнийг залруулах нь өөр олон хүний амьдралыг сүйрүүлэх үү гэдэг асуултанд өнөөдрийг хүртэл хариулт олж чадаагүй явсан бөгөөд одоо түүний хаалгыг тогшиж буй тэрхүү үл мэдэгдэх зочин, магадгүй энэ бүхний зангилааг тайлах, эсвэл бүр мөсөн мартагдах түүхийг дахин сэргээхээр ирсэн байж болох юм. Тэрээр орноосоо алгуурхан босч, өвдөг нь бага зэрэг чичирхийлэн хаалга руу дөхөхдөө өөрийнх нь амьдралыг бүхэлд нь өөрчилсөн тэрхүү үнэнийг хэн нэгэн мэдээд, түүнийг цагаатгахаар ирсэн болов уу, эсвэл зүгээр л төөрч яваа нэгэн үү