Хариулаагүй дуудлага

Хотын намар нэг л өөр. Хүйтэн нь ясанд тулж, оройн салхи шилний өчүүхэн завсраар ч болов шургаж, арьс жихүүцүүлэм жиндүү. Оффисын есдүгээр давхарт би ганцаараа шахуу үлджээ. Бусад өрөөний гэрлүүд хэдийн унтарч, зөвхөн миний ширээний ард компьютерийн дэлгэц цэнхэр туяагаар орчныг төөнөнө. Тэрхүү хурц гэрэлд нүд минь чинэрэн өвдөж, гарын доорх шаазан аягатай кофе аль хэдийн хөрч, дээрээ нимгэн өнгөр тогтсон байв. “Өнөөдөр л дуусгачихъя...” Энэ үгийг би сүүлийн хэдэн сар өөртөө хэчнээн удаа шивнэснээ санасангүй. Магадгүй энэ нь миний өөрийгөө хуурах хамгийн аятайхан арга болсон биз. Дэлгэцэн дээрх тоонууд, кодууд, дуусашгүй тайлангууд нүдний өмнө бүжиглэж, би яг л нэгэн том механизмын жижигхэн араа шиг зогсолтгүй эргэлдсээр. Цонхны цаана хотын амьдрал үргэлжилнэ. Гэрлэн дохион дээр дугаарлах машинууд, гэр лүүгээ яарч алхах хүмүүс, халуун хоолны уур савссан гал тогоондоо инээлдэх гэр бүлүүд... Тэнд амьдрал буцалж байхад, энд энэ дөрвөлжин өрөөнд цаг хугацаа зогсчихсон мэт. Яг тэр мөчид ширээн дээрх утас минь чичирхийллээ. Нам гүм өрөөнд тэрхүү чичиргээ яг л аварга том алхны цохилт шиг хүчтэй сонсогдов. Дэлгэц дээр ганцхан үг тодорлоо: “ЭЭЖ”. Хуруу минь хариулах товчин дээр очоод хэсэг эргэлзэв. Дэлгэцэн дээрх ажил минь дуусахад ганцхан цаг, магадгүй гучин минут