Сүүлчийн нүүдэл: Гучин жилийн сүүдэр

Нэгдүгээр бүлэг: Кино шиг амлалт Гучин жил... Энэ бол хүний амьдралын гуравны нэг. Зарим хүний хувьд энэ бол зүгээр л тоо, харин миний хувьд энэ бол нэгэн хүнийг өөрийнхөө тусгал мэт мэддэг байсан хугацаа юм. Тэр үед бид ердөө арван хэдхэн настай, дэлхий ертөнц бидний хөл доор зурайж, ирээдүй яг л дуусашгүй үргэлжлэх зуны амралт шиг санагддаг байлаа. Нэг анги, нэг ширээ, нэг хичээл. Бидний хувь тавилан яг л кофенд найруулсан сүүн дусал шиг нэгэнт холилдож, салгахын аргагүй болсон мэт байв. Нэг удаа зуны бүгчим орой сургуулийн цэнгэлдэх хүрээлэнгийн зүлгэн дээр хэвтэж байхад тэр тэнгэр өөд ширтэнгээ: — Бид хоёр хэзээ нэгэн цагт сална гэж үү? гэж маш нухацтай асууж билээ. Би тэр үед хүүхэд зангаар инээд алдаж: — Үгүй ээ. Бид хамт хөгширнө. Хоёр зөнөг өвгөн болоод шатар тоглоод сууж байна гэж бод доо, гэж хариулсан юм. "Хөгшрөх" гэдэг үг тэр үед биднээс хэдэн мянган км-ийн цаана орших харь гариг шиг, эсвэл зөвхөн уран сайхны кинонд л гардаг төгсгөл шиг санагддаг байж. Гэвч цаг хугацаа гэдэг бидний зөвшөөрөлгүйгээр гүйж, бидний мөрөөдөж байсан тэр киноны хэсэгт бид өөрсдөө гол дүрд нь тоглох цаг ирнэ гэж хэн санах билээ. Хоёрдугаар бүлэг: Хоёр өөр хэмнэл Амьдрал гэдэг агуу урсгал биднийг эхлээд зөөлөн хөтөлж байснаа, нэг л мэдэхэд өөр өөр эргийг чиглүүлэн шидсэн юм. Би аавынхаа үлдээсэн тэрхүү жижигхэн, тоос шороо болсон хүнсний дэлгүүрт үлдэв. Өглөө