Улаанбаатарын нууц групп

Бүлэг 1: Төгс гэр бүлийн цагаан зураас Би нөхрийнхөө утсыг хэзээ ч шалгадаггүй байсан. Шалгах ч шаардлага байсангүй. Тэр маань хотын нэр хүндтэй хуулийн фирмийн хамтрагч, шөнө хэдэн ч цагт ирсэн намайг үнсэж сэрээдэг халамжтай эр, олон нийтийн нүдэнд үлгэр жишээ болсон гэр бүлийн тэргүүн. Бидний хамтдаа босгосон амьдрал яг л Холливудын киноны төгс хэсэг шиг гялалзаж байлаа. Тэр өдрийг хүртэл. Бороо зүсэрсэн пүрэв гарагийн үдэш. Тэр усанд орж байх хооронд ширээн дээр байсан утас нь тасралтгүй чичирч, дэлгэц дээр нь дараах зурвас харагдав: “Маргаашийн уулзалтад шинэ гишүүн бэлэн боллоо. Бооцоог баталгаажуулна уу.” Хуулийн фирмийнх нь ээлжит ажлын холбоотой зурвас байх гэж бодоод өнгөрөх гэтэл, яг гурван секундийн дараа миний өөрийн утсанд үл мэдэгдэх хаягнаас нэгэн цахим холбоос (link) ирэв. Зурваст ердөө: “Чиний төгс амьдралын цаадах үнэн. Орж үз” гэж бичжээ. Сонирхолдоо хөтлөгдөн линк рүү дартал Telegram-ын маш өндөр хамгаалалттай, нууц групп рүү шууд холбогдчихлоо. Группийн нэр нь: "The Board Room - UB". Гүйлгээд хартал миний зүрх зогсох шиг л болов. Тэнд Улаанбаатар хотын хамгийн нөлөө бүхий, баян, өндөр албан тушаалтай 100 залуу эрчүүд байх бөгөөд профайл зургууд дунд нь миний нөхрийн царай ч тодхон харагдаж байлаа. Гэвч энэ бол зүгээр нэг бизнесийн бүлэг биш байв. Тэд долоо хоног бүр нэгнийхээ гэр бүл, эхнэрүүдийн нэр хүнд, карьер, тэр байтугай "нууц амьдрал"-аар бооцоо тавьж, амьдралаар нь хөзөр шиг тоглодог аймшигтай сүлжээ байжээ. Хэн нь хэний эхнэрийг араар нь тавиулж чадах вэ, хэн нь гэр бүлээ хамгийн түрүүнд дампууруулах вэ гэдэг дээр сая саяар нь мөнгө бооно. Группийн хамгийн сүүлийн постыг гүйлгэж унштал миний гар чичирч, утасныхаа дэлгэцийг бараг л унагачихав. Админ нь яг таван минутын өмнө шинэ бооцооны зургийг оруулсан байлаа. Тэр зураг дээр... яг одоо нөхрийнхөө цамцыг өмсчихсөн, гал тогооныхоо өрөөнд кофе аягалж зогсоо МИНИЙ зураг байв. Зургийн доор нөхрийн маань профайлаас ийм зурвас бичсэн байлаа: “Миний ээлж. Энэ амралтын өдрөөр тоглоом эхэлнэ. Хэн эхэлж нүүдэл хийх вэ?” Угаалгын өрөөний хаалга нээгдэж, нөхөр маань үсээ арчсаар, дулаахан инээмсэглэл тодруулан гарч ирэв. Тэр намайг чичрээд зогсож байхыг хараад харц нь гэнэт хувирч, ширээн дээрх утас руугаа ухасхийлээ. Түүний тэр хурдтай, сандарсан хөдөлгөөн надад бүх зүйлийг баталчих шиг болов. Нүдэнд нь гялалзах айдас "Би баригдчихлаа" гэдгийг нь хэлээд өгөх шиг. Би утсыг нь ширээн дээр буцааж тавиад, өөрийнхөө утсыг халаасандаа маш хурдан шургууллаа. Тэр надад ирсэн линкийг, намайг тэр нууц группийг харчихсаныг мэдэх ёсгүй. Мэдвэл тоглоом миний хувьд эхлэхээсээ өмнө дуусах байв. – Хайраа, зүгээр үү? Юунаас айгаа вэ? – Анужин утасныхаа дэлгэцийг шалгахаар гараа сунгав. Түүний хоолой үргэлж л ийм дулаахан, итгэл төрүүлэм байдаг сан. Тэрхүү багны цаана ямар араатан нуугдаж байсныг би яаж мэдээгүй юм бол? – Зүгээр ээ... зүгээр. Гэнэт толгой өвдөөд, дотор эвгүйрхчихлээ. Би өрөөндөө орж амръя, – би хоолойныхоо чичирхийллийг нуухыг хичээсээр хажуугаар нь зөрөв. Тэр намайг араас минь тэврэх гэж оролдсон ч би зөнгөөрөө зайлсхийчихлээ. Өрөөндөө орж хаалгаа түгжсэн даруйдаа би шалан дээр суун туслаа. Зүрх минь цээжин дотроо бөмбөр мэт дэлдэж, амьсгал давхцаж байв. Би утсаа гаргаж ирэн, нөгөө нууц групп рүү дахин орлоо. "The Board Room - UB." Группийн түүхийг дээш нь гүйлгэх тусам миний айдас жигшил зэвтүүцэл болон хувирч эхлэв. Тэд зүгээр нэг баячуудын зугаа биш, бүхэл бүтэн систем байлаа. Өнгөрсөн сард хотын хамгийн том барилгын компанийн захирлын эхнэрийн нэр хүндийг цахим орчинд гутааж, амиа хорлох хэмжээнд хүргэсэн тэр дуулиан үнэндээ энэ группийн гишүүдийн дундах 200 сая төгрөгийн бооцоотой "тоглоом" байж. Тэгвэл одоо... одоо ээлж нь надад иржээ. Миний нөхөр өөрийнхөө карьерыг дараагийн шатанд гаргах, магадгүй тэр тэрбумтнуудын клубт албан ёсоор багтахын тулд өөрийн эхнэрийг, намайг бооцоонд тавьсан байлаа. Маргаашнаас эхлэн группийн эрчүүд над руу "ангуучилж" эхэлнэ. Хэн нь намайг хамгийн түрүүнд урхиндаа оруулж, нөхрийг минь араар нь тавиулж чадах вэ гэдэг ан эхлэх гэж байна. Би уйлахыг хүссэнгүй. Уйлж суух хугацаа надад байсангүй. Хэрэв би хохирогч болохыг хүсэхгүй байгаа бол, би өөрөө ангууч болох ёстой. Би өөрийнхөө хуучин, хэний ч мэдэхгүй өөр нэгэн утасны дугаараар Telegram хаяг шинээр нээлээ. Профайл нэрээ зүгээр л "Нэргүй" (Anonymous) гэж тавиад, нөгөө ирсэн линкээр групп рүү нууцаар нэгдэв. Группт шинэ гишүүн орж ирэхийг хэн ч анзаарсангүй, учир нь тэд аль хэдийн миний зурагны доор сэтгэгдэл бичин, бооцоогоо нэмцгээж байлаа. "Тэнгэр" гэх хаягтай нэгэн залуу: “Анужингийн эхнэр үү? Харахад дэндүү даруухан, ухаалаг эмэгтэй байна. Түүнийг унагаахад гурван өдөр л хангалттай. Би 50 саяыг тавилаа” гэж бичжээ. Би тэр зурвасыг хараад шүдээ зуув. Би тэдний төсөөлж байгаа шиг амархан золиос болохгүй. Тэд Улаанбаатарыг мөнгөөрөө удирддаг байж болно, харин би тэдний хамгийн том нууцыг утсан дотроо барьж байна. Би хуурамч хаягаасаа группийн ерөнхий чат руу анхны зурвасаа илгээлээ. Тэр зурвас группийн 100 гишүүнийг бүгдийг нь хөлдөөж орхисон юм. “Тоглоомын дүрэм өөрчлөгдсөн, эрхэм залуусаа. Энэ удаад бооцоог эхнэрүүд чинь биш, харин та нарын банкны данс, нууц амрагууд, бас хууль бус гэрээний баримтууд чинь дэнчин тавих болно. Ангууч чинь аль хэдийн дотор чинь байна.” Зурвас илгээгдсэний дараа групп хэдхэн секунд таг чимээгүй болов. Тэгснээ араас нь тасралтгүй зурвасууд хөвөрч, утасны дэлгэц улайсаж эхэллээ. Тэд сандарч эхлэв. Яг энэ үед миний өрөөний хаалганы бариул аажмаар хөдөлж, гаднаас нь түлхүүрээр нээх чимээ гарлаа. Анужин хаалгыг нээсээр өрөөнд орж ирэв. Түүний гарт миний утасны цэнэглэгч байх бөгөөд нүд нь яг л харанхуйд олзоо хайж буй ирвэс шиг хүйтэн харагдаж байлаа. – Хайраа, чи утсаа халаасандаа хийхдээ унагаачихсан байна лээ... – тэр миний бодит утсыг гартаа эргүүлж тоглосоор, орны зүг алхлаа. – Чи сая ямар нэг зүйл уншчихсан уу? Түүний гар утас миний гарт, харин миний утас түүний гарт байв. Тоглоом албан ёсоор эхэллээ. Үгүй ээ, тоглоом дөнгөж эхэлж байна! Энэ бол ердөө 1-р бүлгийн төгсгөл байсан юм. Хүмүүсийг дараагийн бүлгийг худалдаж авахаас өөр аргагүй болгодог, уншигчийг бүрэн "донтуулах" 2-р бүлгийг (Бүрэн эхээр нь, ямар ч хасалтгүй) бэлдлээ. Бүлэг 2: Сүүдэр дундах нүүдэл Анужин орны зах дээр ирж суув. Түүний биеэс угаалгын өрөөний чийглэг, дулаахан уур үнэртэх боловч харц нь туйлын хүйтэн, зэвүүн байлаа. Тэр миний утсыг хурууныхаа үзүүрээр эргүүлэн тоглуулах явцдаа дэлгэц рүү нь үе үе хяламхийж байв. Миний утас нууц үгтэй, бас царай таньдаг системтэй учраас тэр одоохондоо нээж чадаагүй байгааг би гадарлалаа. – Чи сүүлийн үед их сонин болоод байна, Анир аа, – Анужин хоолойгоо намуусган хэлэв. – Надаас ямар нэг зүйл нуугаад байгаа юм уу? Эсвэл хэн нэгэн чамд сонин хачин зүйл яриад байна уу? Би орноос аажмаар босож, толиныхоо өмнө очлоо. Гарын минь чичиргээ аль хэдийн намдсан байв. Дотор минь айдас биш, харин энэ арчаагүй эрчүүдийг үерийн ус шиг арчиж хаях галзуу хор шар буцалж