Сүүдэр чамайг мэддэг

Тэр намайг анх хараад нэрээр минь дуудаагүй. Харин нэрнээс минь илүү аймшигтай зүйлийг маш тайван хэлсэн юм. — Чи энэ удаа арай эрт иржээ. Би алхахаа зогсоов. Кофе шопын хүнд нүсэр хаалга араас минь зөөлөн хаагдахад гаднах борооны чимээ гэнэт тасарч, доторх аниргүй намайг нөмрөн авлаа. Би энэ хүнийг танихгүй. Амьдралдаа хэзээ ч харж байгаагүй. Гэвч тэр яг л намайг хэдэн мянган жил хүлээсэн мэт итгэлтэй ширтэнэ. — Уучлаарай? — Би эргэлзэн асуухад тэр инээмсэглэсэнгүй. — Өмнөх удаа чи яг долоон минут хоцорсон юм, — гэж тэр кофегоо зөөлөн хутгангаа хэлэв. Цээж рүү хүйтэн ус цацах шиг болж, нуруугаар хүйт оргилоо. Бид танил биш гэж хэлэх гэсэн ч тэр намайг яг л мартаж орхисон хуучин тоглоомоо эргүүлж санах гэж байгаа мэт зэвүүн харцаар ширтэж байв. — Чи дандаа ингэж эхэлдэг. Намайг танихгүй гэж хэлдэг хэсэг... — Тэр аяархан шивнэснээ үргэлжлүүлэв. — Хэрвээ чи одоо энэ хаалгаар гарвал, өнөө шөнө 02:17-д чи үхнэ. Алхам минь агаарт гацаж, амьсгал минь тасрах шиг боллоо. Би яагаад явж чадахгүй байгаагаа мэдэхгүй байв. Түүний харц намайг үл үзэгдэх гинжээр хүлчихсэн мэт байлаа. Би өөрийн мэдэлгүй буцаж очоод, түүний эсрэг талын сандалд суучихлаа. — Сайн байна, — гэж тэр шивнэв. Түүний дуунд ялалтын биш, харин маш их ядаргааны өнгө илрэв. — Энэ удаа бидэнд боломж байна. Алдаагаа засах боломж. Тэр миний шөнө бүр гэрэл асааж унтдаг, хаалгаа түгжээгүй байвал зөнгөөрөө сэрдэг, бас цонх руу