Эхлэх цэгийн төөрөгдөл

Тэр өглөө хотын дээгүүр бүрхсэн саарал манан цонхны цаанаас яг л үл үзэгдэх хана шиг тулж иржээ. Би бусад өдрүүдийн адил 07:00 цагт сэрсэн. Сэрүүлэг дуугарахаас ακριβώς хоёр минутын өмнө нүд нээгддэг тэр л зуршил. Гэвч энэ удаа босох хүсэл огт төрөөнгүй. Бие минь хөнжил дотроо хэдэн тонн жинтэй тугалга болчихсон мэт санагдаж, ердөө л хуруугаа хөдөлгөх нь хүртэл асар их эрчим хүч шаардах ажил шиг санагдана. Цонхоор тусах нарны бүдэг туяа хүртэл нүд гялбам тод, ядаргаатай санагдаж байлаа. Би хөнжилдөө улам шигдэн, таазны цагаан өнгийг ширтэн хэвтэв. Таазан дээрх жижигхэн зураас, будаг нь ховхорсон хэсэг бүрийг би цээжилчихсэн байлаа. Гар утас минь хажуугийн ширээн дээр чичирч, дэлгэц нь анивчина. Хэн нэгэн залгаж, магадгүй хэн нэгэн "Чат харав уу?", "Өнөөдрийн тайлан бэлэн үү?" гэж асууж байгаа байх. Гэвч би аваагүй. Тэр мөчид дэлгэцэн дээр дэлхийн хамгийн чухал хүн байсан ч хариу өгөх, ярих, инээмсэглэх тэнхээ надад үлдээгүй байв. Сүүлийн хэдэн сар миний амьдрал яг л гацчихсан пянз шиг нэгэн хэвийн хэмнэлээр үргэлжилсэн юм. Би нэг л өдөр сэрэхдээ өөрийгөө хаашаа явж байгаагаа, ямар зорилгын төлөө өглөө бүр гутлаа үддэгээ мэдэхээ больчихсон хүн болчихсон байв. Гаднаас нь харахад би "болчихсон" хүн. Хотын төвд байрлах нэр хүндтэй компанид ахлах мэргэжилтэн, тогтмол өндөр цалинтай, хааяа нэг гадаад руу томилолтоор явдаг, фэйсбүүк дээрх зурагнууд минь амжилттай яваа залуугийн дүр төрх. Гэхдээ тэр гял цал бүрхүүлийн цаана... юу ч байхгүй. Яг л гоёмсог цаасаар ороосон хоосон хайрцаг шиг. --- Цаг 09:17 болжээ. Ажлын цаг хэдийнэ эхэлсэн ч би угаалгын өрөөний толинд өөрийгөө ширтэн зогсоно. Ус гоожих чимээ